Het groene noorden
Er zijn landen die je bezoekt.
En er zijn landen die iets met je doen.
Denemarken werd voor mij zo’n land.
Acht dagen waren we onderweg. Van Lübeck, via de veerboot naar het Deense eiland Møn. Daarna vierentwintig uur Kopenhagen. Vervolgens drie dagen aan een fjord, via Odense en Kolding weer terug naar huis.
Geen verre reis maar een mini-roadtrip door Denemarken. En het voelde alsof ik veel verder en langer had gereisd.
De afgelopen maanden heb ik veel geschreven over Innerlijke Rijkdom. Over de rijkdom die niet ontstaat uit wat we bezitten maar uit wat we ervaren. Uit aandacht. Uit schoonheid. Uit verbinding. Tijdens deze reis besefte ik weer dat onze binnenwereld en buitenwereld voortdurend met elkaar in gesprek zijn.
Nieuwe landen doen iets met me. Alsof ze mijn blik weer een beetje opschonen.
Een land dat lijkt te ademen
Al vanaf de eerste dag voelde Denemarken anders.
Misschien was het de lucht. Helderder. Schoner. Lichter.
Misschien was het de combinatie van wind en water, die overal aanwezig leek.
Maar misschien zat het vooral in de manier waarop mensen met hun omgeving omgaan.
Overal zag ik bloemen. Niet alleen in tuinen maar juist in de openbare ruimte. Stokrozen die tegen oude gevels omhoog groeiden. Groene bushaltes. Daktuinen. Gebouwen waarvan complete gevels waren begroeid met planten. Mooie borders langs straten. Zelfs in de steden leek natuur geen decor maar een vanzelfsprekend onderdeel van het dagelijks leven.
Het voelde alsof er aandacht was besteed aan de leefomgeving. En het lijkt dat het ongemerkt iets doet met de mensen die er wonen.
Møns Klint
Onze eerste bestemming was het eiland Møn.
Hier bezochten we Møns Klint, de indrukwekkende witte krijtrotsen die loodrecht uit de Oostzee oprijzen.
Via lange houten trappen daalden we helemaal af naar het strand. Beneden lag een zee die zó helder en azuurblauw was dat ik mezelf even in een tropisch land waande. Het contrast tussen de witte krijtrotsen, het diepe blauw van het water en de groene bossen erboven was bijna onwerkelijk.
Aan de andere kant van de kaap klommen we weer omhoog. Een pittige klim en eentje die je vanzelf vertraagt. Je kijkt meer. Je ademt dieper. Je voelt de wind.
Dat is het mooiste aan reizen in de natuur. Ze vraagt niets van je, behalve aanwezig zijn.
Vierentwintig uur Kopenhagen
Na twee nachten in Stege reden we naar Kopenhagen.
We hadden er ruim vierentwintig uur.
Veel te kort en toch bleek het genoeg om verliefd te worden op de stad.
We sliepen in Vesterbro, een voormalige arbeiderswijk die tegenwoordig bruist van creativiteit. Designwinkels, vintagezaken, koffiebars en jonge ondernemers bepalen er het straatbeeld. Het voelt modern zonder kil te zijn. Hip zonder geforceerd te worden.
We huurden elektrische fietsen.
Alleen dat al gaf een gevoel van vrijheid.
Met de wind door onze haren reden we over de Cykelslangen, de iconische oranje fietsbrug die als een slinger boven de haven zweeft en verschillende delen van de stad met elkaar verbindt.
Langs het water zagen we stadsstranden.
Mensen die zwommen.
Zonnen.
Leefden.
Water lijkt in Kopenhagen geen grens. Het is een plek waar mensen samenkomen.
Nyhavn
Natuurlijk gingen we ook even naar Nyhavn.
De kleurrijke gevels.
De oude houten schepen.
De terrassen vol mensen.
Het is toeristisch. Heel toeristisch zelfs.
Maar sommige plekken zijn niet voor niets wereldberoemd.
Je wilt ze gewoon een keer met eigen ogen zien.
De leukste straatjes liggen niet op de kaart
Mijn favoriete plekken liggen eigenlijk altijd nét naast de highlights.
Wij kwamen terecht in de kleine straatjes rond de universiteit, richting Larsbjørnsstræde.
Vintagewinkels. Boekhandels. Kleine galerieën.
En misschien wel de lekkerste iced matcha van de hele week bij The Living Room. Een café vol retrobanken, oude fauteuils en een sfeer waardoor je vanzelf een uur langer blijft zitten dan gepland. Martin genoot van een goed speciaalbier. We keken ondertussen naar de mensen.
Dat blijft een van mijn favoriete bezigheden. Mode lijkt in Kopenhagen net iets vrijer. Eigenzinniger. Mensen durven zichzelf te laten zien, zonder dat het schreeuwerig wordt.
Het lijkt of originaliteit hier de norm is.
Christiania
Daarna fietsten we naar Christiania.
De beroemde vrijstaat.
Eerlijk gezegd wist ik niet goed wat ik ervan moest vinden.
De hoofdstraat voelde behoorlijk toeristisch. Bij momenten kreeg ik zelfs een beetje een Disneyparkgevoel.
Maar zodra we verder liepen, weg van de drukte, veranderde de sfeer.
Daar zaten muzikanten op straat.
Mensen die niets leken te moeten.
Eigenzinnige types.
Karakters.
Ik maakte verschillende portretten.
Ze trokken mijn aandacht omdat ze helemaal zichzelf leken te zijn.
Dat boeit me nog het meest.
Niet perfectie. Wel authenticiteit.
Een berg van afval
De volgende ochtend bezochten we CopenHill.
Misschien wel het meest bijzondere gebouw dat ik deze reis zag.
Van buiten lijkt het een modern architectonisch gebouw.
Van binnen is het een afvalenergiecentrale.
Met een glazen lift ga je omhoog terwijl je uitkijkt over de enorme verwerkingshallen.
Eenmaal boven sta je ineens midden in het groen.
Met wandelpaden.
Bomen.
Planten.
En zelfs een skipiste.
Hoe mooi is het dat afval hier letterlijk wordt omgezet in nieuwe energie?
Ik dacht aan dat afval. Afval wordt hier geen eindpunt.
Maar een nieuw begin dat plezier teruggeeft aan de mensen.
Smørrebrød
Voordat we de stad verlieten lunchten we bij Torvehallerne.
Daar aten we natuurlijk smørrebrød.
Met zalm en granaatappel.
Ei en garnalen.
Rosbief met krokante uitjes.
Verse ingrediënten.
Prachtig opgemaakt en daarin zag ik iets typisch Deens.
Ook een lunch krijgt aandacht.
Niet omdat het moet.
Maar omdat schoonheid ook in het dagelijkse eten mag zitten.
Rust aan de fjord
Na de levendigheid van Kopenhagen zochten we de rust weer op.
We verbleven drie nachten in een houten chalet met sauna aan een fjord bij Kirke Hyllinge.
Van daaruit bezochten we Roskilde, het indrukwekkende Vikingmuseum en kleine authentieke haventjes met rode houten huisjes en oude vissersboten.
Later reden we door naar Odense en sloten we de reis af in Kolding, waar we een prachtig hotel vonden aan het Kolding Fjord.
Overal water.
Overal ruimte.
Innerlijke rijkdom
Terugkijkend zie ik Denemarken als een land van contrasten.
Veel licht in de zomer.
Veel donkerte in de winter.
Veel water.
Veel wind.
Geen makkelijk klimaat.
Misschien juist daarom wordt er zoveel aandacht besteed aan de leefomgeving.
Aan architectuur.
Aan groen.
Aan design.
Aan schoonheid.
Deze reis bevestigde opnieuw iets waar ik steeds vaker in geloof.
Innerlijke rijkdom ontstaat van binnen maar ze wordt wel gevoed door wat we toelaten van buiten.
Door een landschap.
Een stad.
Een ontmoeting.
Een onverwacht mooi gebouw.
Een kop matcha.
Een wandeling langs helderblauw water.
De wind door je haren op een fiets.
Een gesprek.
Een blik.
Een bloem tegen een gevel.
Ik kom altijd anders thuis van een reis. Niet omdat de plek mij verandert. Maar omdat afstand nemen van mijn dagelijkse leven ruimte maakt om mezelf weer scherper te zien.
Ik denk dat het de mooiste vorm van reizen is. Niet het verzamelen van bestemmingen.
Maar het voeden van je ziel.
Wendy Bos
Innerlijke Rijkdom is mijn fotografische onderzoek naar de wisselwerking tussen onze binnenwereld en de wereld om ons heen. Een zoektocht naar bezieling, creativiteit, vrijheid en verbinding.
